​ I might be wrong: blog © Karlo Rafaneli, 2020.

  • Facebook - White Circle
  • Twitter - White Circle
  • Instagram - White Circle
  • LinkedIn - White Circle
  • YouTube - White Circle
  • Bandcamp - White Circle
Search

The Black Queen: tihe napetosti

Nošen delikatnim falsetom i hladnim, no široko postavljenim sintesajzerima, drugi album The Black Queen kroz deset pjesama istražuje nepovjerenje u emocionalnim odnosima.

Infinite Games (Federal Prisoner, 2018.)


Drugi album side projekta Grega Puciata iz Dillinger Escape Plan i Joshue Eustisa iz Telefon Tel Aviv predstavlja stilski podosta drugačiji nastavak Puciatove karijere nakon lanjskog raspada matičnog benda. Premda se tijekom godina dokazao kao svestran i kompetentan vokalist, Puciato je ipak bio prvenstveno metal frontman, poznat po energičnim živim nastupima i dinamičkim vokalnim izmjenama na tragu Mikea Pattona. "Infinite Games" predstavlja nježniju i sofisticiraniju stranu njegovog glasa koja se dosad mogla čuti samo u tragovima.


Njihov prvi album "Fever Daydream" iz 2016. patio je od boljki uobičajenih za side projekte. Stilski šarolik i atmosferski neujednačen, bio je prije svega poligon za Puciata, Eustisa i trećeg člana Stevena Alexandera (koji također ima korijene u industrial/metal svijetu) da se okušaju u ambijentalnijim, uvjetno rečeno filmičnijim skladbama, ali i čvršćim pop strukturama. "Infinite Games" s druge strane predstavlja kompozicijski i stilski ujednačenu cjelinu u kojoj je sve u službi specifične atmosfere. Album bi se jednako mogao opisati kao suvremeni synthpop ili darkwave, ali i alt RnB ne pretjerano udaljen od ranih ostvarenja The Weeknd ili Purity Ring.


Nošen delikatnim falsetom i hladnim, no široko postavljenim sintesajzerima, "Infinite Games" kroz deset pjesama mahom istražuje teme nepovjerenja među ljudima, ne nužno samo u romantičnom, nego u emocionalnim odnosima općenito. Prisutnost tretiranih perkusija i sličnih trademarkova osamdesetih, uz već nabrojane reference, album smješta u uvjetno retro teritorij. Oni ipak nemaju funkciju nostalgičnih okidača, nego su tu da grade paranoidnu, nesigurnu atmosferu koja oslikava ljudske odnose kao da je u pitanju hladni rat.

Bilo da se radi o kratkotrajnom stilskom izletu ili novom poglavlju karijere, Puciato i družina dokazali su da se sasvim dobro snalaze sa smanjenim volumenom, ali i dalje jednako podignutim, makar glazbeno prigušenim tenzijama.


37 views